angstcultuur in het onderwijs

“Stel je voor dat mijn kind niet leert lezen”, “Mijn dochter moet wel een diploma hebben anders redt ze het niet in de maatschappij.” “Mijn kind kan al tellen en die van jou?”

Angst, angst, angst……Want stel je voor dat je een slechte ouder, leraar of overheid bent die het op zijn geweten heeft dat een kind ongelukkig wordt omdat het te weinig weet of kan….. Gevolg van deze collectieve angst is dat wij kinderen met “de beste bedoelingen”vastzetten in kleine, slecht geventileerde ruimtes, op een stoeltje. Ze mogen ook wel naar buiten…..wel een heel kwartier, soms zelfs een hálf uur!!! Vervolgens brengen we  onze angst over en dwingen het kind  te presteren op een manier die wij goed achten. Soms met een leuk sausje er overheen.  En dat het aantal kinderen die het niet meer redden toeneemt……dat ligt vooral niet aan onze diepgewortelde angst en het schoolsysteem dat daaruit is voortgekomen…

Die angst die naar mijn mening het tegenovergestelde bereikt van wat men wil: het creëert mensen die ver weg zijn van hun eigen-heid, die niet meer weten wat ze willen, leerstoornissen ontwikkelen, het plezier in leren verliezen,die uit frustratie niet meer kunnen presteren , geen enkel zelfvertrouwen hebben, vluchten in drugs en drank……

Wekelijks krijg ik telefoontjes van verontruste ouders die zien dat hun kind niet meer straalt, kinderen die stuk lopen in het onderwijs maar (nog) geen stempel hebben. En dagelijks zie ik kinderen tot rust komen en hun kracht weer vinden. Hoe dat kan? Het is eigenlijk zo simpel:

Geef kinderen de veiligheid te zijn wie ze zijn, dan komt er een moment dat ze weer hun eigen kracht kunnen pakken.  Zo heeft Joris van 7 een half jaar lang alleen maar gekeken met zijn jas en capuchon op; hij wilde niet in de kring, durfde nauwelijks aan te geven wat hij zou willen. Een klein hoopje angst en onzekerheid. Nu zit hij stralend rechtop in de kring en doet zijn woordje en gaat rustig doch beslist zijn eigen weg. Of neem Cees; hij reageerde zijn spanning af door juist de clown uit te hangen en erg druk te doen. “Als jij echt jezelf bent kan ik pas een goede vriend zijn”zei een ander kind hem. Ook voor Cees was ruim een half jaar voldoende om hem weer in zijn eigen kracht te zetten. En wat dacht je van Jeroen, die totaal geen eigenwaarde meer had omdat hij op zijn vorige school bestempeld was als dyslectisch: “ik kan niet lezen en schrijven”. Hij ontdekte zijn andere krachten en vanuit het zelfvertrouwen dat daaruit groeit kan hij binnenkort de voor hem lastige zaken heus wel oppakken is onze ervaring.

Tientallen voorbeelden kan ik ondertussen geven van kinderen die weer in hun kracht kwamen doordat zij in een omgeving mochten zijn zonder druk en verwachtingen. Een omgeving die hen als mens respecteert. En wat er moet veranderen in het regulier onderwijs? Ik denk dat wij als collectieve mensheid eerst onze eigen angsten en overtuigingen maar eens onder de loep moeten nemen en vertrouwen op de eigen leer-kracht van het kind.

 

Advertisements

~ door hannahdvb op april 22, 2012.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: