zoekende ouders

Een vernieuwende school als Aventurijn trekt veel zoekende ouders aan. Ouders die zoeken naar nieuwe wegen, een goede plek voor hun kind, een ideale wereld, een oplossing voor hun problemen… Dat is heel mooi en belangrijk. Ik denk dat een zoektocht veel wijsheid en inzichten kan brengen.

De andere kant van zoekende mensen is dat een deel vergeet dat de zoektocht allereerst in jezelf plaats zou moeten vinden, waaruit dan handelingen kunnen voortvloeien. Helaas is het maar al te vaak zo dat ouders in eerste instantie zoeken in de meer aardse sferen: “Mijn kind heeft het niet naar zijn zin op school, dus ik zoek een andere school” of: “mijn kind wordt geplaagd dus de pester moet worden aangepakt.”  “Als ik naar Frankrijk ga verhuizen wordt voor mij alles beter, dus voor mijn kind ook.”

Dat zouden wellicht goede oplossingen kunnen zijn. Maarrrr…. helaas is zo’n zoektocht in de buitenwereld vaak een vlucht voor je binnenwereld: het is makkelijker een andere school te zoeken dan door zelfonderzoek en communicatie het probleem in de huidige school op te lossen. Daarvoor moet je pas echt lef hebben. En het lastige van het leven is dat je je lesje net zolang voorgeschoteld krijgt tot je het door hebt. Ik zie bijvoorbeeld vaak dat gebeurtenissen zich herhalen bij mijzelf en bij anderen. Zo werd ik toen we net begonnen met Aventurijn met heel andere problematiek geconfronteerd dan nu; alsof ik nu andere lessen te leren heb. Ook bij kinderen zie je dat: Op de vorige school gepest? Dan gebeurt het hier waarschijnlijk ook. Je kunt dan wéér naar een andere school gaan, of de problemen onder ogen zien en verder groeien. Ik wens alle kinderen ouders toe die hen ondersteunen met het groeien dóór hun problemen heen. Dat kan pas, als ook ouders door hun eigen problemen heen durven groeien.

Wat leert een kind als het al op 4 scholen is geweest en er steeds afgehaald wordt omdat ouders denken dat een andere school beter is? Ze leren bijvoorbeeld weg te lopen als het hen ergens niet meer zint. Diepgaande relaties aangaan, daar krijgen ze de kans niet toe. De juf of meester vertouwen is erg lastig, want die bleek steeds niet goed genoeg.  Rustig ergens aarden, dat wordt moeilijk want ze kunnen immers ieder moment weer vertrekken hebben zij geleerd.

Ik denk dat wij als volwassenen ons te weinig bewust zijn dat niet alleen onze directe handelingen naar de kinderen toe hen beïnvloeden, maar dat de manier waaróp wij ons gedragen het grootste voorbeeld is waaraan kinderen leren. Naar mijn idee laat je de uiterlijk omstandigheden zolang mogelijk hetzelfde, zodat op dat gebied rust en stabiliteit heerst. Vervolgens stel je jezelf de vraag wat je in deze omstandigheden heeft gebracht, wat jij hiervan te leren hebt. Het grappige is dan, dat als je je innerlijke houding onder de loep neemt, die buitenwereld ineens op een wonderlijke wijze ook lijkt te veranderen!

Tja, want als je met één vinger naar een ander wijst, wijzen er immers 3 naar jezelf.

Succes met je zoektocht!

 

Advertenties

~ door hannahdvb op mei 7, 2012.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: