Toneelspelen is écht!

 

Wat is het toch dat het jaarlijks terugkerende toneelstuk door kinderen van Aventurijn steeds weer zo’n indruk maakt op de toeschouwers. Zijn de kinderen hier zo talentvol, zijn de toeschouwers bevooroordeeld, of is de regisseur zo’n kei…?

Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat wij hier de toneelvoorstelling zien als een middel om te groeien en juist te zijn wie je bent. Meer dan een half jaar lang zijn we bezig met gemotiveerde tieners en kinderen om dit hele intense project te doorlopen. Het gaat daarbij vooral over het proces, en die voorstelling, dat is een middel. Het gaat over “wie ben ik?” “hoe laat ik dat zien”, “durf ik dat wel te laten zien?” Maar het gaat ook over zaken als het samenwerken met mensen die je misschien helemaal niet aardig vindt, het doorzetten en zoeken naar creatieve oplossingen voor problemen die je tegenkomt. Dit is een proces dat niet in een paar repetities te vangen is, dat vraagt doorlopend aandacht en begeleiding op de meest onverwachte momenten.

Zo rees deze keer de vraag: “Wat doen we met één van de tieners die wegens persoonlijke omstandigheden zijn belangrijke rol niet meer kan/wil spelen?” Dat roept emoties op bij alle betrokkenen, daar is inlevingsvermogen en respect voor nodig en daar zijn gesprekken over verantwoordelijkheid  over geweest. Dan is er vervolgens uiteraard het praktische stuk: hoe lossen we het op? Durven we erop te vertrouwen dat het goed komt? Dat vraagt van de begeleiding een voor-leven en vertrouwen waaraan de kinderen zich kunnen spiegelen. Want bij elke voorstelling komt er een periode dat de motivatie zeer laag is en een aantal kinderen in staat zijn het bijltje erbij neer te gooien. Door juist dán door te zetten kunnen ze ervaren dat er een oplossing is voor de problemen, dat je na een dal weer omhoog kunt klimmen, want er staat altijd uiteindelijk een prachtige voorstelling op de planken.

Een ander voorbeeld dat we dit jaar meemaakte was dat we een wachter misten. Een jong meisje zou die rol graag spelen, maar de oudere kinderen vonden dit niet bij haar passen. Na veel gewik en geweeg kreeg zij toch de rol. Maar ja, bij een stoere vechtscene was dat best lastig. De tieners waren uiteindelijk in staat over hun weerstand heen te stappen en hielpen dit jongere kind vervolgens op een zeer respectvolle wijze haar rol zo goed mogelijk te vertolken. Mooi te zien hoe een meisje van 15 ook haar uitleg zo probeerde te verwoorden dat het jongere kind zou kunnen begrijpen hoe ze beter zou kunnen bewegen: “Stel je maar voor dat deze speer in het echt heel zwaar is, hoe zou je dan vechten?”

Wat de toeschouwers tijdens een voorstelling van Aventurijn dus zien is niet alleen een leuk toneelstuk met een mooi decors, maar daar doorheen ervaart men dit proces. Jong en oud die samen iets neerzetten en met elkaar hebben gestoeid en zijn gegroeid tot een eindprodukt dat er mag wezen. En dat is geen toneelstuk, maar de kroon op het echte leven: één groot feest!

Binnenkort speelt Aventurijn weer:

“Als ik keizer ben….”

geschreven door Anke Steffers

Een spannend, maar ook grappig stuk dat zich afspeelt in het romeinse rijk.

9 juni 15.00u Rijksmuseum voor oudheden in Leiden

12 juni 13.30u schoolvoorstelling in theater Theothorne in Dieren ( er is nog plaats voor klassen 6,7,8. Deze voorstelling is gratis)

12 juni 19.00u Openbare voorstelling theater Theothorne. Aanmelden via hannah@aventurijn.org of via de website: www.aventurijn.org

Voorstelling 2012

Advertisements

~ door hannahdvb op mei 26, 2012.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: