Horen en gehoord worden…

 

Vandaag was er een kindervergadering gepland in de middenbouwgroep (7-12 j)over de gang van zaken in de bouwhoek. Er was wat onenigheid over wanneer je je bouwwerk afmoest breken en wie welke stukjes van de lego mocht hebben. Daarnaast waren een aantal kinderen boos op een jonger kind (G)uit een andere groep die steeds zou zorgen dat er ruzie was.

Tijdens een kindervergadering krijgt iedereen om de beurt tijd om te spreken en mogen de anderen niet reageren, tót het hen beurt is. 7 Jongens tussen de 7 en 12 jaar. Ze waren allemaal zeer betrokken bij het onderwerp en het kostte dan ook heel veel moeite om niet voor je beurt te praten. Ik was vriendelijk doch streng in het handhaven van de vergader-regels zodat ieder zijn grieven en emoties kon uiten. Tot slot werd er gevraagd wie een oplossing kon bedenken voor het probleem waaruit je kon merken dat iedereen gehoord was. Enkele kinderen voor wie deze manier van vergaderen nog nieuw was, droegen hun eigen voorkeur als oplossing aan, anderen konden met een mooie derde oplossing komen waarbij zij hun eigen opvatting al konden overstijgen. Uiteindelijk is er besloten een nieuw systeem 3 weken uit te proberen.

Toen was het tijd om het punt van het jongere kind te bespreken. In eerste instantie werd er lacherig en denigrerend over hem gesproken. Dit heb ik direct afgekapt door aan te geven dat we hier op school naar iedereen respectvol zijn, ook als je iemand niet zo heel leuk vindt. Daarna kon iedereen heel rustig vertellen wat hij moeilijk vond aan de situatie met dit kind; “hij gilt”, “hij luistert niet als je iets vraagt”, “hij wordt snel boos”, “hij pakt mijn blokjes” etc.  Zijn er ook dingen die je wel heel leuk vind met G.? Die waren er gelukkig ook. Nadat iedereen zich heeft kunnen uiten, vroeg ik hen of zij een oplossing zouden weten hoe we hier mee om kunnen gaan.

T.  opperde: “Maar misschien wil G gewoon een beetje aandacht vragen.”

Waarop N. zei: “ja en als hij steeds op een negatieve manier aandacht vraagt is het niet leuk, dus als wij hem nou gewoon positieve aandacht geven!”  Daar werd iedereen enthousiast van en de sfeer van het gesprek draaide ineens om. “Ja, we gaan gewoon heel erg aardig doen naar hem!”   Toen ik uiteindelijk vroeg wie met mij naar G zou willen gaan om een aantal dingen te bespreken, wilden er 4 stoere knapen wel mee.

Voor G. was het best spannend: 4 grote jongens die met hem wilden spreken over de lego. “ja maar zij zijn boos op mij!” Zijn moeder was op school en bood hem de veiligheid door mee te gaan.  D. nam het woord: “G, we hebben besloten dat we niet meer zo boos op je willen zijn.” Daarop wilde de G. het eitje van klei dat hij in zijn hand had delen met de jongens. Er werden grapjes gemaakt. Daarna hebben de jongens G. verteld wat de regels in de bouwhoek zijn en ook wat zij niet zo leuk vonden de vorige keren. G. kon het nu horen, zoals ook eerst de grotere kinderen gehoord waren.

Advertisements

~ door hannahdvb op oktober 8, 2012.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: