Dyslexie

•april 7, 2013 • Geef een reactie

Elke dag doen wat ik niet kan

En omdát ik het niet kan,

Moet ik nóg meer doen wat ik niet kan

Láát me!

Ze lachen mij uit

Ze wéten niet eens wat ik kan

Ik kan hutten bouwen

Ik kan heel hard rennen

Ik kan tekenen

En uren spelen

Maar als ik thuis kom

Heb ik huiswerk

Omdat ik het niet kan

Nu vind ik lezen stom.

 

Zó leer ik het dus nooit, snap je?

 

copyright Artimedes 2013

Meer over dyslexie in mijn boek: Op Avontuur… blz 60: “Leerprobleem of educogene stoornis?”

maskers

•februari 8, 2013 • Geef een reactie

Maskers

Het is bijna carnaval. Als je dan aan passende activiteiten denkt kom je al gauw op “maskers maken”. Ik stelde de groep tieners voor om dit jaar een masker van gipsverband te maken, die helemaal op hun eigen gezicht past. De reacties waren enthousiast totdat…..het werk begon, dit werd wel erg confronterend: Een ander toestaan je gezicht te verbergen onder een laag gispsverband….en krijg je het er nog wel af?

Twee dappere jongelui ondergingen als eerste het proces: je gezicht insmeren met vaseline, een rare haarband om, en dan zonder te lachen een ander jouw gezicht met gipsverband laten veranderen.

Wat begon als een leuke handvaardigheid activiteit bleek een heel proces te zijn : de spanning en opwinding was voelbaar. Gedurende de dag durfden steeds meer de stap te nemen, soms met een half masker. Uiteindelijk heeft iedereen een masker gemaakt en het enthousiasme was zo groot dat ook de jongere kinderen het aandurfden.

Deze week worden de maskers geschilderd en versierd, een mooi resultaat van een prachtig proces.

Zelf ook eens proberen? Zie: http://www.youtube.com/watch?v=wlKPB2HTmtE

 

Koning winter wil niet slapen

•januari 24, 2013 • Geef een reactie

Een verhaal voor kleuters over koning Winter en de Lentefee.

“Het is al bijna lente en er ligt nog zoveel sneeuw!” De lentefee zuchtte eens diep. Zij wilde zo graag naar buiten gaan en overal bloemen tevoorschijn toveren. Maar hoe  kan dat nou als die koning Winter steeds maar sneeuw bleef strooien?

Ze besloot maar eens met hem te gaan praten.

De lentefee liep naar de hoge berg waar boven op het topje grote  koude ijspaleis stond. Zij klopte op de deur.

“Wie is daar?”bromde een oude stem

“Ik ben het, je vriendin de lentefee!”riep zij met haar liefste stemmetje

De koning deed zelf open en liet haar lachend binnen.

“Je komt net op tijd,

ik was net  heerlijke sneeuwballen aan het frituren”

Wil je er ook een paar?”

Bibberend knikte de Lentefee en trok haar jas van tulpenblaadjes eens extra goed om zich heen.

Toen ze gezellig  zaten te smullen zei de lentefee voorzichtig:

“Koning Winter weet je, het is bijna lente…..”

“Ja ja, feetje”, antwoordde de koning”en ik ben wel oud, maar nog lang niet moe!”

“Toch is het wel tijd dat je gaat slapen, het is zelfs de hoogste tijd”’ zei de Lentefee

“Maar ik wil niet” zei de koning en hij wreef eens goed in zijn ogen

“Je moet toch echt….”zei de fee.

“Nog even een paar sneeuwballetje gooien” smeekte hij de Lentefee

“Nou vooruit, eentje dan”

Koning Winter rende naar buiten en begon een sneeuwbal te rollen. Hij werd groter en groter.

“Zo is hij wel groot genoeg ”zei de Lentefee

“Nee hoor, je zei dat ik nog één sneeuwbal mocht gooien, maar je zei niet hoe groot die moest zijn.” Koning Winter rolde en rolde maar door, totdat hij er niet meer overheen kon kijken.

“Nou kan je hem niet meer gooien…” zei de Lentefee.

“Ja maar deze wel!”riep de koning lachend. En voordat zij er erg in had had ze een sneeuwbal in haar nek. Ze rilde over haar hele lijf.

“Kom, nu ga je slapen” De Lentefee pakte koning Winter bij  de arm en wilde hem mee naar binnen nemen.

“Wacht nou even, ik moet meneer Sneeuwman nog welterusten zeggen, en meneer Hagel, en de Noordenwind en tante Sneeuwstorm en….”

“OK dan, maar schiet je wel een beetje op?”mopperde de Lentefee.

Koning Winter ging naar al zijn vrienden, gaf ze een dikke zoen en wenste hen welterusten. Toen ging hij eindelijk met de Lentefee mee de trap op naar zijn slaapkamer.

De koning rende naar zijn bed en begon erop te springen alsof het een trampoline was. Daar was de Lentefee het helemaal niet mee eens: “Eerst je pjama aan, koninkje”zei zij beslist. “Pak maar een schone uit de kast” “Nog één sprong!” zei de koning en maakte een driedubbele salto. Daarna deed hij netjes wat hem gezegd werd.

Toen de Lentefee zich even omdraaide om vast de sneeuwwitte tandpasta op zijn tandenborstel te doen kroop hij snel onder zijn bed.

“Hé koning, waar ben je nou” Ze zocht door de hele kamer, achter de kast, achter de gordijnen, maar ze kon hem niet vinden

“Boe!”ineens  pakte hij met zijn ijskoude handen haar enkels beet .

De Lentefee gilde, maar moest  ook wel een beetje lachen; “Kom, grapjas, nu echt je tanden poetsen , winterkoninkje.”

‘Bah tandenpoetsen, dat vind ik toch zó vies!” mopperde de koning

Maar de lentefee duwde de tandenborstel in zijn mond en voor de koning er erg in had zat hij al onder het schuim en kon hij niets meer zeggen.

‘En nu naar bed koning Winter, volgend jaar is er weer een nieuwe winter, en dan mag je weer wakker worden om met sneeuwballen te gooien, en ijs te maken”

Koning Winter kroop eindelijk lekker onder zijn deken van sneeuw. “Wil jij mij dan wel een verhaaltje vertellen over hoe de wereld eruit ziet in de lente?”

“Vooruit” zei de fee, en ze stopte de koning nog eens lekker onder .

“Er was eens ……” begon zei met haar zangerige stem

Ze was haar verhaaltje nog maar net begonnen of daar hoorde ze koning Winter al snurken.

“grrr  ffffffffffff  grrrr ffffffffffff”

Zachtjes gaf ze hem een kusje op zij voorhoofd en sloop op haar tenen de kamer uit: “Slaap lekker koning Winter en tot volgend jaar!

Gauw rende ze het koude ijspaleis uit en toen zij beneden in het dal aankwam zag zij de eerste sneeuwklokjes al hun kopjes boven de grond uitsteken. Ze maakte de bloemenelfjes wakker met haar toverstaf . “Kom, wakker worden, koning Winter slaapt, tijd om op te staan!”

En terwijl koning Winter eindelijk droomde van sneeuwmannen en ijsbanen, toverde de lentefee 1000 kleuren in het land.

copyright artimedes VOF 2013

Tijd vliegt

•december 31, 2012 • Geef een reactie

IN DE TIJD

 

je zegt:

de tijd vliegt

de tijd heeft vleu-gels

 

maar…..

waar is de tijd?

Ik zie hem niet!

 

of……

 

vliegt hij zo snel

dat je hem niet ziet?

als een raket

de ruimte in.

 

dan is de tijd

in het heel-al

 

en ik…..

 

ik zit er midden-in

 

Uit: “Hoi Dag” een gedichtenbundel voor kinderen over de tijd

copyright:  Hannah de Vos-Beckers, Artimedes V.O.F

kerstballen maar dan anders

•december 19, 2012 • Geef een reactie

Wil je voor de kerst snel een heleboel originele kerstwensen maken, dan is dit misschien een idee:

Benodigdheden: vetbollen, alumiumfolie, kerstlint en eventueel kerstkaartjes of takjes groen.

Leg de vetbol midden op een stuk aluminiumfolie. Bind het alumiumfolie bovenop bij elkaar met kerstlint en knip het overtollige folie af. Je hebt nu een zilveren kerstbal met vrolijk rood strikje. Je kunt er nog een kerstwens aan bevestigen of een takje dennengroen. Al die kerstballen in een mand deelt leuk uit aan de kinderen op school, de hele familie of op je werk.

Fijne kerst toegewenst!

hoezo huiswerk?

•december 9, 2012 • Geef een reactie

Meester, ben je echt zo bang?

Zo bang dat ik niets zal leren?

Bang dat als ik speel

Een domme jongen wordt?

Juf , wat denk je dat ik leer

Als ik met mijn lego bouw?

Of monopoly speel met paps,

Of blokfluit speel, of dans?

Waarom meester,

Krijg ik huiswerk mee?

Waarom juf,

Moet ik thuis ook nog op jouw manier werken?

Waarom pap,

Denk je dat huiswerk belangrijker is

Dan al die andere dingen in mijn leven?

Mag ik dan tenminste ná schooltijd

De dingen op mijn manier doen?

copyright VOF Artimedes, H. de Vos-Beckers, December 2012

DENNENAPPELS OP HET VUUR

•december 3, 2012 • Geef een reactie

Wat is er leuker dan met deze donkere dagen een lekker vuurtje te stoken in kachel of open haard. De volgende activiteit is leuk om te doen, handig om te gebruiken en een leuk kadootje voor vuurliefhebbers:

Verzamel oude resten van kaarsen en smelt die in een blik dat je in een pannetje water zet. Dat water zet je op het fornuis of een kookplaatje. Je dompelt de goed gedroogde dennenappels half in het kaarsvet en laat het hard worden. Zo’n dennenappel is een perfect aanmaakobject voor een lekker vuurtje en kinderen vinden het leuk om te maken.

Meisjes….

•oktober 26, 2012 • Geef een reactie

Er is al een tijdje een en ander gaande tussen een groepje meisjes van 7-11 bij ons op school. Kinderen worden buiten gesloten, er wordt stiekem gedaan, ze verstoppen zich als het opruimtijd is etc. Steeds weer zijn er gesprekjes waarbij er vriendelijk geglimlacht wordt en “sorry”gezegd. Gisteren sprak ik met hen over het feit dat ik zou willen dat het “sorry” en de glimlach niet alleen bij hun hoofd en mond blijven hangen, maar dat het écht vanuit hun hart komt.

Ik besprak de situatie uiteraard ook met mijn collega’s. Het lijkt of deze meisje steeds als water wegvloeien, alsof we niet werkelijk contact met hen kunnen maken. Geopperd werd te proberen of we via andere activiteiten dan praten hen zouden kunnen bereiken. Aan mij vandaag de eer dit ook neer te zetten.

Ik had voor ieder van hen een tekening van een roos gemaakt. Ik vertelde dat iedereen net als een roos is: die hele mooie bloemblaadjes  zijn dan net als alle mooie eigenschappen van iemand . Maar daarnaast hebben rozen ook doorns; dat zijn de dingen van jezelf die niet zo heel fijn zijn. Ik heb hen gevraagd wat er bij hun bloemblaadjes zou staan en wat bij de doorns. Sommigen schreven dit er ook bij. Daarna mochten ze natuurlijk hun roos zo mooi mogelijk maken: kleuren, plakken, glitters etc. Terwijl iedereen lekker bezig was spraken we over de dingen die er gebeurd waren en hielpen ze elkaar te bedenken wat bij de bloemblaadjes zou kunnen staan. Mooi is dan te zien hoe verschillend ieder kind erin staat. Eén meisje dat er helemaal inzakte en echt begreep waar het over ging, een ander die ook hier het liefste maar overheen fladderde, weer een ander die ogenschijnlijk vooral lekker aan het knutselen was. In een concrete situatie later op de dag liet ze echter duidelijk merken dat de boodschap goed was binnengekomen.

Dus met het tekenen van een roos is alles opgelost? Waarschijnlijk niet en is dit slechts een klein stapje in een groots leerproces. Kinderen die als water wegvloeien hebben soms eerst een kommetje nodig om dan later in volledige vrijheid te kunnen stromen.

 

Duurzaam onderwijs

•oktober 10, 2012 • Geef een reactie

Vandaag is de dag van de duurzaamheid. Dat bracht mij op de vraag; “wat is duurzaam onderwijs” eigenlijk?

Wat mij betreft is dat onderwijs dat kinderen zoveel bagage meegeeft dat zij er een leven lang op voort kunnen borduren. In mijn ogen heeft dat niets te maken met het leren van cognitieve feitjes, die over een paar jaar vergeten of achterhaald zijn. Duurzaam onderwijs leert kinderen te leven met álle facetten die daarbij horen.

Het belangrijkste begrip dat daarbij hoort is mijns inziens  “respect”. Respect op alle niveaus.

  • Respect naar jezelf, je emoties, gevoelens, je wezen. Als je jezelf kunt accepteren is er een solide basis om mee te leven. Weten wie je bent, wat je wilt en waar je voor staat. Je mag er helemaal zijn. Bedenk maar eens hoe anders de wereld zou zijn zonder mensen die handelen vanuit eigen pijn, of frustratie, zonder mensen die worstelen met zichzelf. Het bewust zijn van je eigen rol in de gebeurtenissen om je heen en daar dan vervolgens ook de verantwoordelijkheid voor nemen, dat is een duurzame levenshouding!

 

  • Respect naar je medemens. Begrip hebben voor de ander op alle vlakken: je buren, de “vreemdelingen”, de rechter en de vuinisman. Zoals ik vaak zeg tegen de kinderen: “je hoeft elkaar niet aardig te vinden en met elkaar te spelen, maar je kunt elkaar wel respecteren.” Daar hoort dan dus bij dat er niet gescholden of gepest hoeft te worden. Hoe mooi is het als kinderen leren hun conflicten op te lossen waarbij iedereen gehoord wordt! Dat zou een hele duurzame samenleving kunnen worden als alle kinderen dat leren op school!

 

  • Respect naar je omgeving. Wat kan je doen om te zorgen dat onze wereld een mooie wereld blijft? Daar kan je over praten en je kan er aan mee doen: iedereen een dikke trui aan,we zetten de verwarming een beetje lager. Of:  samen maken we een biologische moestuin. Of : op school wordt alleen biologisch getrakteerd. Of wat dacht je van afval scheiden op school?

 

Dit alles is mooi zo even opgeschreven, maar heeft alleen inhoud als de volwassenen het werkelijk voorleven en inhoud geven. Dus duurzaam onderwijs; begin bij jezelf!

www.aventurijn.org

Horen en gehoord worden…

•oktober 8, 2012 • Geef een reactie

 

Vandaag was er een kindervergadering gepland in de middenbouwgroep (7-12 j)over de gang van zaken in de bouwhoek. Er was wat onenigheid over wanneer je je bouwwerk afmoest breken en wie welke stukjes van de lego mocht hebben. Daarnaast waren een aantal kinderen boos op een jonger kind (G)uit een andere groep die steeds zou zorgen dat er ruzie was.

Tijdens een kindervergadering krijgt iedereen om de beurt tijd om te spreken en mogen de anderen niet reageren, tót het hen beurt is. 7 Jongens tussen de 7 en 12 jaar. Ze waren allemaal zeer betrokken bij het onderwerp en het kostte dan ook heel veel moeite om niet voor je beurt te praten. Ik was vriendelijk doch streng in het handhaven van de vergader-regels zodat ieder zijn grieven en emoties kon uiten. Tot slot werd er gevraagd wie een oplossing kon bedenken voor het probleem waaruit je kon merken dat iedereen gehoord was. Enkele kinderen voor wie deze manier van vergaderen nog nieuw was, droegen hun eigen voorkeur als oplossing aan, anderen konden met een mooie derde oplossing komen waarbij zij hun eigen opvatting al konden overstijgen. Uiteindelijk is er besloten een nieuw systeem 3 weken uit te proberen.

Toen was het tijd om het punt van het jongere kind te bespreken. In eerste instantie werd er lacherig en denigrerend over hem gesproken. Dit heb ik direct afgekapt door aan te geven dat we hier op school naar iedereen respectvol zijn, ook als je iemand niet zo heel leuk vindt. Daarna kon iedereen heel rustig vertellen wat hij moeilijk vond aan de situatie met dit kind; “hij gilt”, “hij luistert niet als je iets vraagt”, “hij wordt snel boos”, “hij pakt mijn blokjes” etc.  Zijn er ook dingen die je wel heel leuk vind met G.? Die waren er gelukkig ook. Nadat iedereen zich heeft kunnen uiten, vroeg ik hen of zij een oplossing zouden weten hoe we hier mee om kunnen gaan.

T.  opperde: “Maar misschien wil G gewoon een beetje aandacht vragen.”

Waarop N. zei: “ja en als hij steeds op een negatieve manier aandacht vraagt is het niet leuk, dus als wij hem nou gewoon positieve aandacht geven!”  Daar werd iedereen enthousiast van en de sfeer van het gesprek draaide ineens om. “Ja, we gaan gewoon heel erg aardig doen naar hem!”   Toen ik uiteindelijk vroeg wie met mij naar G zou willen gaan om een aantal dingen te bespreken, wilden er 4 stoere knapen wel mee.

Voor G. was het best spannend: 4 grote jongens die met hem wilden spreken over de lego. “ja maar zij zijn boos op mij!” Zijn moeder was op school en bood hem de veiligheid door mee te gaan.  D. nam het woord: “G, we hebben besloten dat we niet meer zo boos op je willen zijn.” Daarop wilde de G. het eitje van klei dat hij in zijn hand had delen met de jongens. Er werden grapjes gemaakt. Daarna hebben de jongens G. verteld wat de regels in de bouwhoek zijn en ook wat zij niet zo leuk vonden de vorige keren. G. kon het nu horen, zoals ook eerst de grotere kinderen gehoord waren.